Άρθογραφία

Από που γεννιέται η διάθεση του ανθρώπου να κρίνει! Τις περισσότερες φορές μέσα από τον φόβο· από την ανάγκη του, να χωρίσει τις συμπεριφορές σε σωστές και λάθος. Όταν στεκόμαστε σε αυτή τη διαίρεση, χάνουμε την ικανότητα να βλέπουμε το σύνολο και να αναζητούμε τη σύνθεση. Το βλέπουμε έντονα στις σχέσεις των ανθρώπων του σήμερα. Πολλά ζευγάρια χωρίζουν εύκολα, όχι απαραίτητα επειδή δεν ταιριάζουν, αλλά επειδή εγκλωβίζονται σε μια εγωική στάση σκέψης. Αντί να αναζητήσουν έναν

Τη στιγμή που πραγματικά, βαθιά μέσα σου, αποφασίζεις να αλλάξεις, θα κάνεις κάτι διαφορετικό. Και στην αρχή αυτό θα είναι άβολο. Και είναι απολύτως φυσιολογικό. Το σώμα μας είναι μαθημένο να κινείται από το γνωστό προς το γνωστό. Όταν όμως βρεθεί μπροστά στο άγνωστο, ο νους νιώθει ότι απειλείται. Τότε ενεργοποιείται το συναισθηματικό του φορτίο και αρχίζει να ψιθυρίζει: «Εδώ τα πράγματα είναι άγνωστα… φοβάμαι… δεν ξέρω τι θα κάνω… γύρνα πίσω στο βολικό». Ακόμα κι αν αυτό το

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που, επειδή δεν θέλουν – ή δεν μπορούν ακόμη – να κάνουν δουλειά με τον εαυτό τους, χτίζουν τείχη. Τα ονομάζουν όρια, αλλά στην πραγματικότητα είναι φόβοι ντυμένοι με πανοπλία. Αυτό που βλέπεις απ’ έξω είναι κάτι ψυχρό. Απόσταση. Σιωπή. Έλεγχο. Ζεστασιά πουθενά!  Κι όμως, οι ίδιοι άνθρωποι στην προηγούμενη τους σχέση μπορεί να ένιωθαν ότι ήταν το θύμα, ήταν αυτοί που έβλεπαν τη ψυχρότητα σε έναν άλλον άνθρωπο. Ηταν οι ίδιοι που προσπαθούσαν να γλυκάνουν

Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει ότι «όσο πιο πολύ κουραστώ, τόσο πιο πολύ αξίζω». Ότι ο κόπος είναι απόδειξη προσπάθειας. Ότι η εξάντληση είναι εισιτήριο επιτυχίας. Όμως το Σύμπαν δεν λειτουργεί με τη λογική του μόχθου. Λειτουργεί με τη λογική της ευθυγράμμισης. Η υπερπροσπάθεια συνήθως γεννιέται από: • φόβο ότι δεν θα έρθει • έλλειψη εμπιστοσύνης • ανάγκη ελέγχου • εσωτερική αίσθηση «δεν είμαι αρκετός αν δεν παλέψω» Και τότε, αντί να ανεβάζουμε συχνότητα, τη βαραίνουμε. Γιατ

Μας έχουν μάθει να βλέπουμε τα συναισθήματά μας ως καλά ή κακά. Ας τα δούμε όλα με περιέργεια, χωρίς να τα κρίνουμε, και ας ανακαλύψουμε τι θετικό μπορεί να μας φέρει κάθε συναίσθημα. Το να νιώθεις ζήλια είναι ένα σημάδι ότι μια εκδοχή ζωής —αυτό που επιθυμείς— είναι διαθέσιμη και για εσένα. Μέσα στη ζήλια αποκαλύπτεται μια επιθυμία· γι’ αυτό και πονάει τόσο. Αγγίζει κάτι βαθύ, κάτι ανεκπλήρωτο. Είναι μια ανεκπλήρωτη επιθυμία; Είναι μια μνήμη έλλειψης; Είναι μια λαχτάρα να αγ

Ο ανθρώπινος οργανισμός αναγεννά καθημερινά περίπου 300 έως 330 δισεκατομμύρια κύτταρα. Κάθε μέρα, το σώμα μας επιχειρεί να επουλωθεί, να ανανεωθεί και να διατηρήσει την ισορροπία του. Ωστόσο, όταν ζούμε μέσα σε χρόνιο άγχος, φόβο και εσωτερική ένταση, η αυξημένη παραγωγή κορτιζόλης παρεμποδίζει αυτή τη φυσική διαδικασία αναγέννησης. Δημιουργούμε έτσι, άθελά μας, ένα εσωτερικό περιβάλλον που δεν ευνοεί τη ζωή αλλά τη φθορά. Με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, με τον τρόπο που νιώθο