Η τέχνη της διάκρισης

Από που γεννιέται η διάθεση του ανθρώπου να κρίνει! Τις περισσότερες φορές μέσα από τον φόβο· από την ανάγκη του, να χωρίσει τις συμπεριφορές σε σωστές και λάθος. Όταν στεκόμαστε σε αυτή τη διαίρεση, χάνουμε την ικανότητα να βλέπουμε το σύνολο και να αναζητούμε τη σύνθεση.

Το βλέπουμε έντονα στις σχέσεις των ανθρώπων του σήμερα. Πολλά ζευγάρια χωρίζουν εύκολα, όχι απαραίτητα επειδή δεν ταιριάζουν, αλλά επειδή εγκλωβίζονται σε μια εγωική στάση σκέψης. Αντί να αναζητήσουν έναν κοινό τόπο, μοιάζουν να υπερασπίζονται το «εγώ» τους, σαν να είναι πιο σημαντικό να αποδείξουν ότι έχουν δίκιο παρά να δημιουργήσουν μαζί μια λύση.

Σαν να έχει μεγαλύτερη αξία η δικαίωση του εαυτού από μια μικρή υποχώρηση που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινή ευτυχία. Έτσι, η σχέση μετατρέπεται συχνά σε πεδίο αντιπαράθεσης, όπου το ζητούμενο δεν είναι πια η αρμονία αλλά η επικράτηση.

Πάμε να το δούμε με παραδείγματα! 

Κρίνω, αλλά δεν το καταλαβαίνω! Πώς φέρομαι; 

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος αργεί, του λέω: «Είσαι ανεύθυνος. Πάλι άργησες. Δεν αλλάζεις ποτέ εσύ». Έτσι βάζουμε μια ταμπέλα, κατηγορούμε και τελικά απορρίπτουμε. Εχουμε προαποφασίσει για τον άλλον, πριν καν του δώσουμε τον χώρο να μιλήσει. 

Το ίδιο μοτίβο συμβαίνει και προς τον εαυτό μας: Δεν μας δίνουμε χώρο, και αμέσως μας κρίνουμε: (εσωτερική συζήτηση) «Απέτυχες. Δεν αξίζεις τίποτα. Πως τα έκανες πάλι έτσι». Γεννιέται μέσα μας η ντροπή, ο φόβος, η μοναξιά, η παραίτηση. Το σώμα το εκφράζει άμεσα: βάρος στο στήθος, σφίξιμο στο στομάχι, χαμηλή ενέργεια, τάση για απομόνωση.

Αυτό που χρειάζεται να θυμόμαστε είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο φερόμαστε στους άλλους είναι ο ίδιος τρόπος με τον οποίο, φερόμαστε στον εαυτό μας. Όταν δεν υπάρχει κάποιος απέναντί μας για να δεχθεί την κριτική ή την αυστηρότητά μας, τότε αυτή στρέφεται προς τα μέσα, προς εμάς!

 Παρατηρήστε πώς νιώθει το σώμα σας, όταν είστε στρεσαρισμένοι! Που νιώθετε τον πόνο ή την ενόχληση; Το πρώτο που χρειάζεται να κάνετε είναι να σταματήσετε ό,τι κάνετε και να καθίσετε σε ένα ήσυχο σημείο. Πάρτε αργές, βαθιές αναπνοές από τη μύτη και αφήστε την αναπνοή να κυλήσει φυσικά μέχρι να αρχίσει το σώμα να χαλαρώνει. Αν υπάρχει κάποιο σημείο στο σώμα που ενοχλείται ή πονά, μπορείτε να το κρατήσετε απαλά με το χέρι σας, σαν μια πράξη φροντίδας προς τον εαυτό σας.

Προσπαθήστε να μην τροφοδοτείτε με σκέψεις το γεγονός που προηγήθηκε. Μην μεγαλώνετε μέσα στο μυαλό σας το πρόβλημα που αντιμετωπίζατε πριν εμφανιστεί η κρίση. Στρέψτε όλη σας την προσοχή αποκλειστικά στην αναπνοή.

Παρατηρήστε πώς, σιγά σιγά, το σώμα αρχίζει να ηρεμεί και το νευρικό σύστημα να επανέρχεται στην ισορροπία του.

Όταν κατανοούμε τον τρόπο που επικοινωνούμε και περνάμε από την κρίση στη διάκριση, γεννιέται μια καθαρή σκέψη: αντί να κρίνουμε, διακρίνουμε. Στο παράδειγμα που είδαμε παραπάνω, αντί να κατηγορήσω τον άλλο, μπορώ να πω: «Παρατηρώ ότι αργείς συχνά. Για μένα η συνέπεια είναι σημαντική. Θα μπορούσες να με συνυπολογίζεις στο χρόνο σου;»

Και αν ξανασυμβεί το ίδιο, τότε χρειάζεται να θέσω τα δικά μου όρια.

Η διάκριση λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και μέσα μας. Αν μάθω να λειτουργώ με διάκριση προς τους άλλους, κατ επέκταση θα λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο και σε εμένα! Αντί για να μου πω: «απέτυχες», θα αναγνωρίζω ότι: «Αυτό που έκανα δεν λειτούργησε». Δεν ακυρώνω την αξία μου· απλώς μαθαίνω να δοκιμάζω κάτι διαφορετικό. Δεν γίνομαι η αποτυχία, έφερα ένα αποτυχημένο αποτέλεσμα. 

Όταν δεν ταυτίζομαι με το αρνητικό συναίσθημα, η αναπνοή μου επιστρέφει πιο γρήγορα στη φυσική της ροή, το σώμα μου χαλαρώνει πιο εύκολα και η ενέργειά μου παραμένει παρούσα και ικανή να με στηρίξει.

Η αληθινή αλλαγή δεν ξεκινά όταν προσπαθείς να φτάσεις ψηλά, αλλά όταν μαθαίνεις πρώτα να στέκεσαι σταθερά μέσα σου.