Όρια vs πραγματικά όρια!

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που, επειδή δεν θέλουν – ή δεν μπορούν ακόμη – να κάνουν δουλειά με τον εαυτό τους, χτίζουν τείχη. Τα ονομάζουν όρια, αλλά στην πραγματικότητα είναι φόβοι ντυμένοι με πανοπλία.

Αυτό που βλέπεις απ’ έξω είναι κάτι ψυχρό. Απόσταση. Σιωπή. Έλεγχο.

Ζεστασιά πουθενά! 

Κι όμως, οι ίδιοι άνθρωποι στην προηγούμενη τους σχέση μπορεί να ένιωθαν ότι ήταν το θύμα, ήταν αυτοί που έβλεπαν τη ψυχρότητα σε έναν άλλον άνθρωπο. Ηταν οι ίδιοι που προσπαθούσαν να γλυκάνουν τον σκληρό απέναντι τους! Τι έγινε όμως; 

Αποφάσισαν να αλλάξουν! Αν τους ρωτήσεις σου λένε, τώρα το παιχνίδι αλλάζει! Τώρα πιστεύουν ότι κάτι καλύτερο θα συμβεί. Αυτή η προστασία που φόρεσαν θα έχει αποτέλεσμα! Δεν θα ξαναπονέσουν. Μόνο που δεν γνωρίζουν ότι όταν σου φοράς πανοπλία, δεν εισχωρεί μεν το αρνητικό, αλλά δεν εισχωρεί και το θετικό! Η αγάπη βλέπεις, πόσο μάλλον ο έρωτας, τρομάζει από τις πανοπλίες! Τις βλέπει, τις μυρίζει και αποχωρεί! 

Να θυμάσαι φίλε μου, η απομόνωση δεν είναι ίαση. Η απόσταση από την ίδια σου τη καρδιά δεν είναι προστασία. Είναι παράταση του τραύματος.

Μέσα στη ζωή και μέσα, στις και από, τις σχέσεις θα θεραπευτείς! 

Τα τείχη δεν σώζουν την καρδιά. Την παγώνουν.

Δεν βοηθάς τον εαυτό σου με τείχη.

Ποια είναι λοιπόν τα αληθινά όρια; 

Η επίγνωση είναι τα όρια. Η απουσία φόβου είναι τα όρια. Η απελευθέρωση του Εαυτού είναι τα όρια! Η αυθεντικότητα είναι τα όρια! Εσύ, όταν γίνεις Εσύ, είναι τα όρια. Η επικοινωνία με αλήθεια και θάρρος είναι τα όρια. 

Γι’ αυτό, αυτό το κομμάτι που σου λένε βάλε όρια, θέλει προσοχή.

Η θεραπεία δεν είναι να αποκλείσεις τους άλλους, να μη νιώθεις. Η θεραπεία είναι να πάψεις  να υποθέτεις, να μην βγάζεις συμπεράσματα, να μην ερμηνεύεις με βάση το χθες και να επιλέγεις να κρύβεσαι. Η θεραπεία είναι να φανερώνεσαι, να μιλάς! 

Η θεραπεία είναι να μπορείς να νιώθεις, να σε χωράς, χωρίς να φοβάσαι ότι θα χαθείς ξανά!